We zaten in een kring, na een mooie, gezamenlijke psychedelische ervaring. De trip was bijzonder geweest, heel veilig en verbonden, met intense momenten afgewisseld met relaxt op een matje liggen luisteren naar fijne muziek.
De begeleider nodigde ons uit om te delen wat we hadden ervaren tijdens de reis. Ik luisterde naar de anderen, voelde hun woorden resoneren in mijn lijf. En toen was ik aan de beurt.
"Een deel van mij voelt zich zo verbonden met jullie allemaal," begon ik. "En tegelijk wil een ander deel gewoon terug in een cocon kruipen."
Het voelde alsof ik twee waarheden tegelijk sprak. Beide waren echt. Beide waren er.
Toen kwam de vraag die alles deed kantelen: "Welk deel komt uit je hoofd, en welk deel uit je hart?"
Ik opende mijn mond. Sloot hem weer. Ik wist het niet. En in die ruimte van niet-weten, in die paar seconden van stilte, brak er iets in mij open.
Het verdriet kwam als een golf. Ik voelde het opstijgen vanuit een plek diep in mijn buik. Geen beelden. Geen herinneringen. Geen verhaal. Alleen verdriet, puur en overweldigend. Ik liet het er helemaal zijn.
Ik huilde. Niet zachtjes, niet ingehouden, maar met volle overgave. Mijn schouders schokten, tranen stroomden over mijn wangen, en ergens in die storm van emotie voelde ik iets bijzonders: ik was veilig. De groep hield de ruimte, zwijgend, aandachtig. Niemand die probeerde het te stoppen of te troosten. Ze waren er gewoon, als stille getuigen van wat er door mij heen mocht bewegen.
Minuten lang. Misschien drie, misschien vijf, geen idee eigenlijk. Lang genoeg om me volledig over te geven aan wat er was.
Toen het langzaam wegebde, voelde ik me opgelucht. Helder, licht en vredig. Alsof er ruimte was ontstaan waar eerst alleen maar diep verdriet had gezeten.
Later kwam ik erachter dat wat ik had ervaren mogelijk een trauma-herinnering was geweest. Het lichaam onthoudt wat het bewustzijn vergeet. Soms zijn er geen beelden, geen verhalen, geen context. Alleen de emotie zelf, eindelijk toegelaten, eindelijk gevoeld.
Voor mij was dit de échte afsluiting van de reis. Niet de psychedelische ervaring zelf, maar dit moment van delen, van gezien worden, van voelen in de veiligheid van anderen.
Soms, als je de ruimte krijgt, als je je veilig genoeg voelt, komen de mooiste parels naar boven. Soms tijdens de reis zelf, soms erna, in het stille water van reflectie en verbinding.
Dit is de kracht van samen reizen: niet alleen het verkennen van je innerlijke wereld, maar het kunnen thuiskomen met wat je daar vindt. Zelfs als je niet weet wat het is. Zelfs als het alleen maar verdriet is dat eindelijk mocht komen.
Warme groet,
Martijn
