Mijn persoonlijke ervaring met psilocybine
Een truffelceremonie is voor iedereen anders. Waarom? Omdat we allemaal anders zijn. We hebben allemaal onze eigen binnenwereld, met onze eigen gevoelens, gedachten, herinneringen en ervaringen. Tijdens een truffelreis kan die binnenwereld zich op allerlei manieren laten zien: in gevoelens, beelden, emoties en inzichten.
Toch krijg ik regelmatig de vraag: Maar hoe voelt dat dan, zo'n truffelreis?
Omdat ik geloof dat mijn persoonlijke ervaring daar misschien een beeld van kan geven, neem ik je in deze blog mee in wat ik zelf voel en ervaar tijdens een reis met psilocybinehoudende truffels.
Niet omdat het voor iedereen zo zal zijn, maar juist omdat ik je graag een inkijkje geef in mijn eigen beleving.
De eerste sensaties in mijn lichaam
Kort na de inname begin ik meestal kleine tintelingen in mijn lichaam waar te nemen. Vaak lig ik dan al lekker op een matras en merk ik dat mijn lichaam langzaam wat zwaarder begint te voelen.
Als ik op dat moment nog even opsta, bijvoorbeeld om naar het toilet te gaan, merk ik soms dat ik iets minder stabiel op mijn benen sta. Ik kan me nog prima bewegen, maar het voelt een beetje alsof ik midden in de nacht, na een diepe slaap, uit bed stap om naar het toilet te gaan.
Wanneer ik daarna weer lekker ga liggen, voel ik zachte golven van tintelingen door mijn lichaam trekken. Afhankelijk van de hoeveelheid en de sterkte van de truffels kunnen die sensaties behoorlijk intens worden.
Zelf vind ik dat een heerlijk gevoel. Ik merk dat mijn lichaam steeds meer ontspant en dat mijn hoofd langzaam naar de achtergrond verdwijnt. Ik heb nog steeds gedachten, maar ze zijn minder prominent aanwezig. Mijn lichaam voelt zwaar en loom. Als ik zou willen, kan ik nog opstaan, maar ik blijf het liefst gewoon lekker liggen.
Het is alsof mijn aandacht zich steeds meer verplaatst van mijn hoofd naar mijn lichaam en mijn innerlijke beleving.
Beelden, kleuren en muziek
Vaak beginnen na ongeveer één tot twee uur de eerste beelden te verschijnen. Wonderlijke kleuren, vormen en patronen die zich op allerlei manieren kunnen ontvouwen.
Muziek geeft die ervaring voor mij een extra dimensie. Ik heb regelmatig ervaren dat ik de muziek als het ware kon zien in de beelden, of dat ik het gevoel had één te zijn met de muziek. Alsof ik er niet alleen naar luisterde, maar er helemaal in opging.
Muziek kan tijdens mijn reizen ook een belangrijke rol spelen in het contact met mijn emoties.
Stel dat ik merk dat ik ergens in vastloop. Dat ik bijvoorbeeld verdriet voel, maar er moeilijk bij kan komen of het lastig vind om dat verdriet te uiten. Dan kan muziek mij helpen om juist dieper bij mijn gevoel te komen.
Het lijkt alsof er iets in mij wordt aangeraakt, waardoor gevoelens die eerst moeilijk bereikbaar waren ineens meer ruimte krijgen.
Emoties die komen en weer gaan
Een van de dingen die ik tijdens mijn reizen heb ervaren, is wat er kan gebeuren wanneer ik me overgeef aan wat ik voel, in plaats van ertegen te vechten.
Wanneer ik mijn emoties de ruimte geef om er helemaal te zijn, kunnen ze op een diep niveau voelbaar worden. En vervolgens ook weer veranderen of verdwijnen.
Zo kan ik me het ene moment diep verdrietig voelen, om een paar minuten later ineens te lachen en een enorm gevoel van dankbaarheid te ervaren.
Het hoeft niet altijd logisch te zijn. Ik hoef niet altijd te begrijpen waar een gevoel vandaan komt of waarom het juist op dat moment aanwezig is.
Voelen is dan genoeg.
Ook merk ik weleens dat een bepaalde plek in mijn lichaam nadrukkelijk om aandacht vraagt. Een gevoel wordt daar bijvoorbeeld veel duidelijker voelbaar, of ik ervaar zelfs een lichte pijn.
Wanneer ik mijn aandacht bij die plek houd en er rustig naartoe adem, merk ik vaak dat de intensiteit geleidelijk afneemt. Soms krijg ik op zo'n moment ook een inzicht dat voor mij betekenisvol is. Alsof ik ineens beter begrijp wat er in mij speelt of waar een bepaald gevoel mee samenhangt.
Ik ervaar dat als een bijzondere vorm van luisteren naar mijn lichaam. Niet door alles met mijn hoofd te analyseren, maar door stil te staan bij wat ik voel en te ontdekken wat dat voor mij betekent.
Niet begrijpen, maar ervaren
Wanneer de reis voor mij haar hoogtepunt bereikt, vaak ergens tussen de twee en vier uur na inname, probeer ik vooral niet te veel te begrijpen. Ik probeer er simpelweg te zijn en te ervaren wat zich aandient.
Als ik terugdenk aan mijn eerste reizen, herinner ik me dat ik nog behoorlijk in mijn hoofd kon zitten. Ik wilde graag begrijpen wat ik meemaakte en zoveel mogelijk onthouden. Ik was bang om waardevolle inzichten kwijt te raken.
Maar juist daardoor vond ik het soms moeilijk om helemaal in het moment te blijven. Terwijl ik iets ervoer, was ik tegelijkertijd bezig met wat het betekende en hoe ik het later zou kunnen navertellen.
Inmiddels lukt het me makkelijker om dat los te laten. Ik hoef niet alles vast te houden. Ik mag de ervaring gewoon laten gebeuren.
En juist wanneer ik niet zo bezig ben met het zoeken naar inzichten, kunnen er soms heel diepe realisaties ontstaan.
Bijvoorbeeld ineens het besef: Ik ben geliefd.
Niet als een gedachte die ik mezelf probeer aan te praten, maar als een gevoel dat op dat moment heel diep binnenkomt.
Soms ervaar ik ook een gevoel van eenheid. Een moment waarop de grenzen tussen mezelf en mijn omgeving minder duidelijk lijken en ik me verbonden voel met iets dat groter is dan ikzelf. Dat kan me opnieuw laten voelen dat ik niet alleen ben.
Voor mij zijn dat bijzondere momenten. Niet omdat ik ze probeer te bereiken, maar juist omdat ze vanzelf ontstaan wanneer ik de ruimte geef aan wat er op dat moment is.
Langzaam weer terugkomen
Na ongeveer vier uur begint de werking bij mij geleidelijk af te nemen. Dat gebeurt meestal niet in één rechte lijn, maar in golven.
De beelden worden langzaam minder intens. De tintelingen in mijn lichaam nemen af en mijn hoofd wordt weer wat helderder.
In die laatste uren heb ik soms het gevoel dat ik alweer helemaal uit de reis ben. Om vervolgens toch weer een nieuwe golf te ervaren, waarin de beelden of lichamelijke sensaties even terugkomen.
Geleidelijk worden die golven minder sterk en minder frequent. Na ongeveer zes uur voel ik me meestal alweer een heel eind terug uit de reis.
Voor mij helpt het om op dat moment iets te eten. Dat geeft me het gevoel dat ik weer wat steviger in mijn lichaam kom te zitten. Mijn hoofd voelt helderder en ook het laatste gevoel van de truffels lijkt langzaam weg te ebben.
Daarna doe ik het liefst rustig aan. Ik geef mezelf de tijd om weer helemaal te landen en na te voelen wat de ervaring met me heeft gedaan.
Iedere reis is anders
Hoewel ik hierboven beschrijf hoe een truffelreis er voor mij meestal uitziet, verloopt niet iedere reis hetzelfde. De intensiteit, de gevoelens en de beelden kunnen per keer verschillen.
Soms ligt de nadruk meer op lichamelijke sensaties, soms op emoties en soms op beelden of inzichten. En soms is het moeilijk om er achteraf woorden aan te geven.
Dat is ook wel wat ik er zo bijzonder aan vind: ik kan niet precies voorspellen wat ik zal ervaren. Ik kan alleen proberen aanwezig te zijn bij wat zich aandient.
Deze blog is dan ook geen blauwdruk van hoe een truffelreis hoort te voelen. Het is mijn persoonlijke verhaal, vanuit mijn eigen beleving.
En wellicht is dat wel het belangrijkste om mee te geven: jouw ervaring hoeft niet op die van mij te lijken om betekenisvol te zijn.