“Ik heb nu geen tijd"
“Het is niet het juiste moment”
"Ik ben er nog niet klaar voor"
“Eerst moet dit nog gebeuren”
En als je eerlijk bent… voelen die redenen als heel waar.
Ze zijn niet verzonnen.
Maar wat als ze niet de hele waarheid zijn.
Wat als die redenen eigenlijk iets beschermen.
Iets dat dieper ligt.
Want onder al die logica zit vaak iets anders.
Iets dat we minder goed zien of horen.
Iets wat we niet zo snel hardop zeggen:
Angst voor het onbekende.
Niet weten wat er gebeurt als je wél luistert naar dat verlangen.
Niet weten wat er verandert als je wél die stap zet.
En dat voelt spannend.
Voor een deel in jou dat houdt van controle en zekerheid.
Maar er is ook een ander deel, noem het je ziel, je essentie of hogere zelf.
Dat hetzelfde onbekende helemaal niet ziet als gevaar.
Maar juist als ruimte.
Als mogelijkheid.
Als iets dat zich nog mag ontvouwen.
En misschien is dat wel waar het echt schuurt.
Niet in je omstandigheden.
Maar in de manier waarop je ernaar kijkt.
Want als je diep vanbinnen gelooft dat iets niet mogelijk is,
dan voelt elke stap daarnaar toe als risico.
Maar als er ergens in jou een klein stemmetje zit dat fluistert
“misschien kan het wel”, dan verandert alles.
Niet omdat je leven ineens anders is,
maar omdat jij anders begint te kijken
En precies daar gebeurt iets bijzonders tijdens een truffelceremonie.
Niet omdat het je iets oplegt,
maar omdat het je uitnodigt om even los te komen van die bekende manier van kijken.
Voor een moment valt het verhaal weg.
De redenen en overtuigingen die juist zo logisch leken.
En ontstaat er ineens ruimte.
Ruimte om te zien wat je normaal niet ziet.
Om te voelen wat je misschien al lang wegduwt.
Om te ervaren dat er meer mogelijk is dan je dacht.
Niet vanuit moeten,
maar vanuit ervaren
Veel mensen beschrijven het als een verschuiving.
Van angst naar nieuwsgierigheid.
Van controle naar vertrouwen.
Van “dit kan niet” naar “wat als het wel kan”.
En wellicht is dat wat er nodig is om te veranderen.
Geen groot antwoord,
maar een andere blik.
De vraag is dus misschien niet:
“kan het wel?”.
Maar:
“ben ik bereid om er anders naar te kijken?”
Als je voelt dat je daarin iets te ontdekken hebt.
Je bent welkom
Warme groet,
Wendy
